Wahadło, którego masa jest skupiona w kulce wykonuje drgania ( na rysunku przedstawiono ich pełny okres. W czasie ruchu wahadła kulka wznosi się i opada, przy czym zmienia się energia potencjalna i kinetyczna układu wahadło - Ziemia, lecz energia mechaniczna układu pozostaje stała. Można powiedzieć, że energia mechaniczna zmienia w sposób ciągły postać z kinetycznej na potencjalną ° i na odwrót. W fazach (a) i (e) cała energia układu jest energią kinetyczną. Kulka ma wtedy największą prędkość i znajduje się w najniższym punkcie toru. W fazach (c) i (g) cała energia układu jest energią potencjalną. Kulka ma wtedy prędkość równą zeru i znajduje się w najwyższym punkcie toru. W fazach (b), (d), (f) i (h) połowę energii układu stanowi energia kinetyczna, a połowę potencjalna. Gdyby w czasie ruchu wahadła występowało tarcie w punkcie zaczepienia wahadła do sufitu lub gdyby ruch kulki napotykał opór powietrza, to energia mechaniczna nie byłaby zachowana i po pewnym czasie wahadło by się zatrzymało.
ROZKŁAD PRĘDKOŚCI W RZUCIE UKOŚNYM
Tor pocisku wystrzelonego z punktu o współrzędnych x=0 i y=0, z prędkością początkową vo. Na rysunku pokazano wektor prędkości początkowej i wektory prędkości cząstki w różnych punktach jej toru oraz składowe tych wektorów. Należy zauważyć, że składowa pozioma prędkości pozostaje stała, a jej składowa pionowa zmienia się w sposób ciągły. Zasięg rzutu R jest to droga, którą przebywa cząstka w poziomie do chwili jej powrotu na wysokość, z której została wyrzucona.
Rys.(a) Przedstawia siły działające na klocek w spoczynku.
(b-d) Przyłożona do klocka siła zewnętrzna F jest równoważona przez siłę
tarcia statycznego f s. Gdy F rośnie, fs także wzrasta, aż do osiągnięcia
pewnej wartości maksymalnej.
e) Klocek zaczyna się ślizgać po stole, poruszając się ruchem przyspieszonym
w kierunku siły F.
f) Jeśli klocek ma się poruszać ze stałą prędkością, to siłę F trzeba
zmniejszyć w stosunku do wartości maksymalnej, która była potrzebna do
wprawienia klocka w ruch.
g) Wyniki doświadczenia, wykonanego zgodnie ze schematem (a - f).
Prasa hydrauliczna pracuje wykorzystując prawo Pascala, które mówi, że ciśnienie wywierane na ciecz i gaz rozchodzi się równomiernie we wszystkich kierunkach. Podstawowymi elementami prasy hydraulicznej są naczynia cylindryczne o różnych przekrojach (średnicach), połączone ze sobą rurą. Naczynia te zamknięte są od góry szczelnie dopasowanymi tłokami i wypełnione olejem lub sprężonym powietrzem. Ciśnienie wywierane przez jeden tłok przenoszone jest przez ciecz lub gaz na drugi tłok. Z równości ciśnień pod tłokami oraz przy założeniu że powierzchnia tłoka wyjściowego jest większa od wejściowego, wynika, że na tłok o większym polu powierzchni działa siła o większej wartości. Prasa hydrauliczna to urządzenie służce do działania na przedmiot siłą większą od przyłożonej do układu. Praca, jaką wykonuje każda z tych sił (wejściowa i wyjściowa) |jest taka sama.